VERLICHTING IS JE NATUURLIJKE STAAT - Anor veldlezing
- Martine Hoving
- 29 apr
- 3 minuten om te lezen
Ik zag een filmpje van Tijn.
Hij had het over verlichting.
Niet als iets groots of onbereikbaars… maar juist als iets wat heel dichtbij is.
Omdat het je natuurlijke staat is.
En tegelijk zei hij: bijna niemand leeft daarin.
Omdat we zijn gaan leven in wat “normaal” voelt.
Dat bleef hangen.
Want veel mensen zoeken verlichting.
Alsof het een doel is. Iets wat je kunt bereiken als je maar genoeg doet, leert of begrijpt.
Maar wat als het dat helemaal niet is?
WAT VERLICHTING IS
Verlichting is niet iets wat je wordt.
Het is wat er overblijft
als je even stopt met vasthouden.
Als je niets hoeft te fixen.
Niets hoeft te begrijpen.
Niets hoeft tegen te houden.
Dan valt er iets van je af.
En dat voel je.
Soms heel duidelijk.
Soms in iets kleins.
JE NATUURLIJKE STAAT
Je kent het.
Dat moment dat je gewoon zit.
Dat er niets moet.
Dat je kijkt zonder ergens heen te gaan.
Of dat je ineens geraakt wordt.
Dat je ogen volschieten.
Dat je moet huilen… zonder precies te weten waarom.
En daarna…
die opluchting.
Die ruimte.
Dat zachter worden van binnen.
Dat is verlichtend.
Niet omdat er iets is opgelost.
Maar omdat er iets losgelaten is.
Dat is je natuurlijke staat die even weer voelbaar wordt.
DE NORMALE STAAT
En dan gebeurt het weer.
Je herpakt jezelf.
Je denkt: “kom op”.
Je gaat door.
Je pakt je telefoon.
Je gaat plannen.
Je gaat regelen.
En je zit weer in die bekende stand.
Gedachten die doorgaan.
Een lichte spanning in je lichaam.
Een gevoel dat je iets moet bijhouden.
Dat voelt normaal.
Maar het is het niet.
Het is de laag van overleven.
OVERLEVEN HOUDT JE WEG
Altijd bezig zijn.
Altijd vooruitdenken.
Altijd reageren.
Het lijkt nodig.
Maar het houdt je weg van die simpele plek
waar je al oké bent.
WAAROM VERLICHTING ZO VER WEG LIJKT
Omdat je het probeert te bereiken.
Omdat je denkt dat je er iets voor moet doen.
Maar elke keer dat je gaat zoeken
stap je weer in die “aan-stand”.
En daar zit het niet.
HOE EEN DAG VOELT
Niet bijzonder.
Je staat op.
Je drinkt koffie.
Je doet je dingen.
Maar zonder die constante druk.
Je hoeft niets bij te benen.
Je hoeft niets te bewijzen.
Je beweegt.
Gedachten komen nog steeds.
Maar ze trekken niet meer.
Je ziet ze.
En ze gaan weer.
In contact met anderen blijf je bij jezelf.
Je hoeft niets overeind te houden.
Je bent er.
EMOTIES STROMEN
En als er iets geraakt wordt
laat je het er zijn.
Je houdt het niet tegen.
Je maakt er geen verhaal van.
Soms betekent dat dat je even huilt.
En daarna…
is het lichter.
Niet omdat alles anders is geworden.
Maar omdat jij niets meer vasthoudt.
JE HERKENT HET AL
Die kleine momenten.
Dat je even stilvalt.
Dat je even niets hoeft.
Dat je even voelt.
Of dat je huilt en daarna denkt:
oh… dit lucht op.
Dat.
Dat is het.
Zo dichtbij
dat je het bijna mist
omdat je denkt dat het groter moet zijn
maar het zit juist
in dat ene moment
waar je niets doet
en alles er gewoon mag zijn
Martine & Anor (veldgids) 💛
⸻
𝗠𝗲𝗲𝗿 𝗶𝗻𝗳𝗼𝗿𝗺𝗮𝘁𝗶𝗲 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗼𝗼𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝘃𝗲𝗹𝗱𝗹𝗲𝘇𝗶𝗻𝗴
𝘝𝘦𝘭𝘥𝘭𝘦𝘻𝘪𝘯𝘨 | 𝘉𝘦𝘸𝘶𝘴𝘵𝘻𝘪𝘫𝘯𝘴𝘸𝘦𝘳𝘬
⸻
Opmerkingen